Krantenbedrijf

Nederlands krantenbedrijf
kent zijn abonnees niet

door Hans Piët

DEN HAAG – Dat voor het verdienen van geld, wanneer je een product aanbiedt, tevreden klanten nodig zijn, lijkt nog altijd niet te zijn doorgedrongen tot het moderne Nederlandse krantenbedrijf. Denken vanuit de consument! Ze heeft geen idee meer hoe dat moet. Logisch misschien. Uiteindelijk ging het lang heel goed. En dan hoef je niet te kijken op een abonnee meer of minder.

De Trouw-mail om spijt te betuigen over

het onbezorgde dagblad. Foto: pr.

Dat tijden zijn veranderd, is weliswaar zichtbaar aan krimpende redacties en daarmee (deels) de kwaliteit, maar is niet te merken aan de bediening van haar klant. Te gemakkelijk wordt bij een misstap gekozen voor de digitale uitweg. Zo wordt, wanneer de krant niet in de bus is gevallen, het digitale exemplaar aangeboden. “Logisch”, zegt de kenner, want de distributie van zo’n dagblad is vaak de grootste verliespost op de jaarbegroting. Bovendien is dat uitdelen niet alleen lastig in logistiek, maar ook in uitvoering omdat je afhankelijk bent van bezorgers.

Vraag is of je daar als abonnee iets mee te maken hebt. Er wordt je voor een bepaald bedrag per maand een dagblad aangeboden. Als je daar mee instemt dan is het niet meer dan logisch, dat die krant elke dag opnieuw op de mat valt. Gebeurt dat niet, dan is het aanbieden van een digitaal exemplaar geen alternatief. Mocht je namelijk de behoefte voelen het nieuws op je ipad of een andere digitale voorziening te willen lezen, dan neem je een ander abonnement of je leest het ‘illegaal’.

Verlengd

Als geruststellend idee heeft een aantal uitgevers verzonnen, dat bij het niet bezorgen van de krant het abonnement met een dag wordt verlengd. Dat kost namelijk minder dan alsnog die krant bezorgen. Dat de abonnee daar helemaal niets mee is geholpen, hebben al die marketingbewuste cijferaars nog niet ontdekt. “Wij bieden toch een mooi alternatief voor het niet ontvangen van de krant. Hij kan de digitale versie lezen en krijgt uiteindelijk het aantal kranten waarvoor hij heeft betaald”, was de reactie van één van hen.

Vooralsnog werkt het volkomen negeren van de abonnee, door hem niet alsnog van de niet verkregen krant te voorzien, in het voordeel van de uitgever. Zo zijn er geen extra kosten voor nabezorging. Bovendien is de kans groot, dat bij het opzeggen van het abonnement, die ex-abonnee helemaal niet meer geïnteresseerd is in het ontvangen van die ‘alternatieve’ exemplaren. Je zegt uiteindelijk niet voor niks je abonnement op.

Dat er bovendien veel mis is met het lezen van de digitale versie voor de echte krantenlezer lijkt bij uitgevers geen punt van aandacht. Zo brengt het digitale exemplaar met zich mee, dat er heel wat moet worden geklikt om bijvoorbeeld verhalen te vergroten, een overzicht te krijgen van wat er op de pagina’s staat of ze om te slaan. Rustig de krant lezen is er eigenlijk niet bij.

Maar, dat is niet alles. Neem Trouw bijvoorbeeld. Daar krijg je na het invullen van je gegevens (zodat het abonnement automatisch met een dag wordt verlengd) de mogelijkheid om direct de digitale krant open te slaan. Wanneer je na een half uur denkt: ‘de rest lees ik straks wel’, dan heb je pech gehad. Om even later die krant verder te kunnen lezen, is registratie verplicht. Maar welke reden heb je daarvoor. Waarom zou je al die moeite moeten doen om een krant, waarop je bent geabonneerd, te lezen. Bovendien! Misschien is die keuze voor papier bewust voortgekomen uit het feit, dat je zo min mogelijk op internet geregistreerd wilt staan.

Flauwekul

Uitgevers staan, met veel andere zakenlieden, in de rij om de flauwekul van zo’n bewering in hun voordeel uit te leggen. “Ach, zo’n registratie is zo geregeld”.
Denken ze er wel eens over na, dat bij een behoorlijke distributie de digitale snelweg onbereden kan blijven. Bovendien ga je er als abonnee van uit dat je ‘eens een keer’ geen krant krijgt. Dus hoezo registreren!Eigenlijk is het heel logisch dat iemand, na bijvoorbeeld een maand van problemen, zijn abonnement opzegt. Bij die keuze speelt dan wel meer mee dan alleen de distributie en verplichte keuze voor de digitale versie. Dan gaat het ook over: ‘hoeveel eigen nieuws heb ik eigenlijk gelezen’ – reden waarom het AD van haar algemeen verslaggevers eist, dat ze een x-aantal keren per maand met eigen nieuws voor de voorpagina komen. Waren de verhalen, die in de bijlagen stonden, wel interessant genoeg. Zijn het lekker leesbare exemplaren. En, word ik op enigerlei wijze geprikkeld door wat er in staat?

Binnen het Nederlands krantenbedrijf lijkt het nauwelijks een zorg. Prioriteit heeft het bezuinigen ‘om de krant betaalbaar te houden’, terwijl het vinden van een gezond alternatief in drukinkt voor de dagelijkse digitale aanvallen, de prikkel zou moeten zijn.

© Haags Nieuws Bureau 2012

De Scheveningse Badcourant

Scheveningse Badcourant
voorlopig zonder publicatie

door Hans Piët

Scheveningen - Met het mooie weer in aantocht ligt het voor de hand om een bezoek te brengen aan het scheveningse strand. De eerste vraag die opdoemt is echter: maar hoe tref ik het strand aan?

Reden voor deze vertwijfeling is de verbouwing van de boulevard, die samenhangt met de werkzaamheden rond het versterken van de kuststrook. In deze, economisch, barre tijden, zou je denken dat uitgevers vol vlijt aan de haal gaan met nieuwe ideeën, die worden aangeleverd. Niets blijkt minder waar. Zo werd mijn plan om een Scheveningse Badcourant in het leven te roepen, zonder veel woorden naar de prullenmand verwezen. Mogelijk dat er een stille afspraak is tussen uitgevers om de Scheveningsche Courant niet in de wielen te rijden.

Dat is een mooi en lofwaardig streven, maar de Scheveningse Badcourant is vooral bedoeld om de badgast te behagen. Hij verschijnt om die reden dan ook niet het hele jaar. De beste periode zou zijn vanaf 1 mei tot eind augustus. Dankzij de opknapbeurt van de badplaats en de reeks aan verkeerde beslissingen die inmiddels is genomen - zoals het eenrichtingsverkeer maken van de boulevard - zal de nieuwsgaring geen moeite kosten. Die feitenregen, in historisch perspectief beschouwd belangrijk, is echter slechts een klein onderdeel van het geheel. Vermaak is een heel belangrijk - mogelijk het belangrijkste - ingrediënt. De paar Duitse badgasten die nog komen, tevergeefs op zoek naar oude glorie verpakt in de verhalen van ouders die met veel plezier terugdenken aan de reisjes die ze in de zomerperiode naar Scheveningen maakten, moeten op hun wenken worden bediend. Om die reden zou het blad, in formaat gelijk aan de voormalige Kleine Posthoorn, in drie talen moeten worden geschreven. Naast het Nederlands is dat het Engels en Duits. Mooi zou zijn als taal en nieuwsfeit bij elkaar aansluiten. Er vanuit gaand dat Duitsers soms op andere waarden letten dan bijvoorbeeld Engelsen.

Fictie

Met de zonnebadende badgast voor ogen ligt het brengen van, wekelijks, een smakelijk stukje fictie voor de hand. Uiteindelijk kan Scheveningen zomaar het decor worden van een boeiende liefdesintrige. Met nog een stukje extra promotie voor de badplaats als gevolg. Maar, ook met slecht weer moet de gast niet hoeven aarzelen hoe de tijd door te brengen. Alle soorten van verpozen zouden dus hun weg naar de Scheveningse Badcourant moeten kunnen vinden, waarbij steeds opnieuw voor verrassende invalshoeken bij het schrijven wordt gekozen. Humor is er, mede, in de vorm van een badcartoon, terwijl snackbar, restaurant en strandtent op professionele wijze worden getoetst op het eten en drinken dat ze serveren. Met als uitkomst misschien wel een ‘De beste koffie wordt geschonken bij...’ als zinderende competitie.

Distributie

Eén uitgever fluisterde mij - geruststellend - toe, dat de kosten dit keer niet zouden gaan zitten in de distributie. Het blad zou namelijk middels mobiele standaards in allerlei Scheveningse bedrijven als - voor de handliggend: strandtenten – verkocht kunnen worden (voor 50 cent). Het mooist is natuurlijk als de advertentieopbrengsten genoeg zijn om hem gratis te verspreiden. Onzekere tijden doet uitgevers echter risico’s uitsluiten. En het starten van zo’n nieuw weekblad lijkt te ongewis. Want tsja, hoeveel verslaggevers zijn er bijvoorbeeld voor nodig?

Ach, misschien dat er volgend jaar betere tijden gloren en het idee van de Scheveningse Badcourant alsnog vorm krijgt. Feit blijft namelijk, dat het met een laptop niet zo goed toeven is in het zand.

© Haags Nieuws Bureau 2010